หน้าเว็บ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เรื่องเล่าวัยทำงาน แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เรื่องเล่าวัยทำงาน แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2557

คิดอย่างไรกับการถูกย้ายแผนก ?

ทำงานมาได้ประมาณสองปีก็ถูกย้ายแผนกไปฝ่ายอื่น  แต่งานก็ยังใกล้เคียงกับความรู้ที่เคยเรียนมา ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เคยถูกดึงตัวมาจากแผนกหนึ่ง  ผมก็เลยเกิดข้อสงสัยขึ้นมาเพราะว่าคนอื่นๆ ก็ไม่เห็นต้องย้ายแผนกเลย  หรือว่า...ช่วงนี้องค์กรกำลังปรับกระบวนยุทธใหม่เพื่อเตรียมตัวรับมือ AEC  ที่กำลังจะเข้ามา   บางคนก็โดนย้ายเช่นกัน  แต่นั่นเพราะว่าฝ่ายของเขาที่เปิดใหม่เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์มีต้นทุนสูงเกินไป  จึงต้องยุบโปรเจคนั้นไป

ในแง่มุมขององค์กร
แง่มุมนี้ถ้าจะมองให้ดูดี  ก็มีสิ่งที่เป็นไปได้  แต่ถ้ามองในแง่มุมที่ซ่อนเร้นก็มองได้เช่นกัน  เช่น  การสั่งย้ายอาจจะมองเรื่องระบบองค์กรเนื่องแผนกนั้นบุคคลากรไม่เพียงพอ หรืออาจจะไปนั่งตำแหน่งแทนคนที่เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปในอีกระดับหนึ่ง   แต่อีกมุมหนึ่งก็อาจมองว่าการย้ายแผนกคือการโยกย้ายเพื่อขจัดเสี้ยนหนาว  เมื่อทำงานแล้วควบคุมคนนั้นไม่ได้ก็เลยสั่งย้ายซะ  สิ่งเหล่านี้ก็มีอยู่ในองค์กรทุกที่ทุกแห่งเพียงแต่ว่าการกระทำนั้นมีความเป็นธรรมต่อลูกจ้างหรือไม่?  หากไม่เป็นธรรมเมื่อไหร่....เมื่อนั้นลูกจ้างก็จะลุกขึ้นต่อสู้ !!??

ในแง่มุมคนทำงาน
แง่มุมนี้ค่อนข้างตรงไปตรงมา  คือ  อาจจะคิดไปได้ว่าการถูกสั่งย้ายแผนกอาจรู้สึกไม่ดี  หรือ  ทำหน้าที่บกพร่อง  คะแนนประเมินออกมาไม่ดี  จึงต้องถูกย้ายแผนกออกไปเพื่อไปอยู่ฝ่ายใหม่  อีกอย่างทำให้เกิดความคิดตะขิดตะขวงใจ ว่า ยังทำงานไม่ถึงไหนเลยก็โดนย้ายซะแล้ว  !?  สิ่งเหล่านี้เป็นอุปสรรคต่อการทำอย่างสร้างสรรค์อย่างมาก  ความสุขเริ่มหดหาย  การปรับตัวเรียนรู้งานใหม่ๆ ก็ต้องมาเริ่มใหม่เช่นกัน

วันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2557

ปีนี้จะได้ BONUS หรือไม่ !!?

เมื่อก่อนนี้ตอนเข้างานใหม่ ๆ คิดว่าโบนัสเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ อาจจะไม่สำคัญมากเท่ากับเงินเดือนที่ได้  แต่พอระยะเวลาผ่านไปสักปีสองปี  เริ่มหันกลับมาคิดทบทวนดู....เอ..มันสำคัญมาก ๆ เลยนี่หว่า !!!

เนื่องจากปัจจุบันนี้  เศรษฐกิจขึ้น ๆ ลง ๆ ทำให้บริษัทต่าง ๆ อาจจะมีข้ออ้างได้ว่า  .......

"เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจไม่ค่อยดี  ประกอบกับผลประกอบการยังเข้าเป้า  เราจึงไม่มีโบนัสให้   แต่เล็งเห็นว่าพนักงานมีความตั้งใจทำงานและเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจแก่พนักงาน  เราจึงให้โบนัส 1 เท่า"  

ก็จะประมาณนี้ละครับ   ประมาณว่า....ผลประกอบการไม่ถึงเป้ามา 10 ปีแล้วมั้ง..555++

แน่นอนว่าเหตุการณ์นี้ไม่เป็นผลต่อองค์กรแน่ๆ !! เพราะพนักงานจะท้อแท้หมดกำลังใจที่จะทำงานในปีต่อๆ ไป ความมั่นคงในชีวิตเริ่มหายไป  การมองหางานใหม่เริ่มเกิดความนี้เข้ามาอีกครั้ง (และหลาย ๆ ครั้ง)  เมื่อนั้นองค์กรก็จะขาดแคลนพนักงาน  เกิดปัญหาติดขัดระหว่างกระบวนการผลิต  โดยเฉพาะองค์กรที่วางระบบเรื่องนี้ไม่ดี

สำหรับผมแล้ว  หลังๆ ที่เพิ่งเห็นความสำคัญขึ้นมา...มาก ๆ ก็เพราะต้องการเรียนต่อและหาความรู้ต่าง ๆ มาเพิ่มเติมให้กับชีวิตจึงจำเป็นต้องใช้เงินมาเป็นทุนหมุนเวียนในเรื่องนี้เป็นส่วนใหญ่  นอกจากนี้เพื่อความมั่นคงทางชีวิตและต้องดูแลพ่อแม่ในยามแก่เฒ่าอีกด้วย  

ตอนนี้ก็คิดเหมือนพนักงานทั่วไป ๆ ละครับ  เพราะผมก็พนักงานเช่นกันนี่นา.... 

วันศุกร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2557

Concept Design Style Topp (หลักการออกแบบ)



บ่อยครั้งที่ผมต้องทำงานเกี่ยวข้องกับการออกแบบ  ถึงแม้ว่าผมไม่ได้เป็นผู้ออกแบบโดยตรงก็ตาม ลักษณะงานบางอย่างไม่สามารถคำนวณได้ด้วยโปรแกรมทางคอมพิวเตอร์  การคำนวณที่ได้จึงไม่ตรงตามการปฏิบัติงานจริง   เป็นเพราะอะไร?  ขาดอะไรไป ?  ขาดข้อมูลส่วนไหน ?  แล้วเราจะทำอย่างไร ?  สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เราต้องคำนึงถึงในการออกแบบ  ไปดูกันว่ามันมีอะไรบ้าง !!???

มุมมองต่างๆ  ที่ต้องคำนึงถึงมีประมาณนี้ครับ
  1. พื้นฐานการคำนวณ
  2. มุมมองทางกลศาสตร์
  3. มุมองทางไฟฟ้า
  4. มุมมองทางการผลิต
  5. มุมมองผู้ใช้งาน
  6. มุมมองด้านธุรกิจ
  7. ค่าคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้
  8. จุดเหมาะสมที่สุด !!!
  9. ฯลฯ

วันพฤหัสบดีที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2557

ผลกระทบจากความคลุมเครือของการบริหารงานในบริษัท


นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ต้องศึกษาเรื่องเหล่านี้อย่างมากและจริงจัง  ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกิดในชีวิตและอาจจะยังไม่มีใครเขียนเป็นหนังสือให้อ่านมากนัก  AEC ก็กำลังจะเปิดขึ้นอย่างเป็นทางการ  บริษัทต่างๆ เริ่มปรับตัวกันอย่างหนักและอาจจะไม่ทัน  เพราะบริษัทอื่น  ๆ เขาปรับกลยุทธกันไปหมดแล้ว  ประเมินสถานการณ์การแข่งขันไว้แล้ว

การทำงานในปัจจุบัน  หากบริษัทใดบริหารงานไม่โปร่งใส  มีอะไรก็ไม่บอกพนักงาน  งุ้บงิ้บ  ไว้แต่ในส่วนบริหารงาน  โบนัสไม่จ่าย  สิ่งเหล่านี้จะทำให้พนักงานหมดกำลังใจในการทำงาน  หมดศรัทธาองค์กร  อาจทำให้เกิดภาวะขาดคนทำงาน  พนักงานลาออก  เพราะว่าพนักงานไม่ได้โง่ และ มีใจรักองค์กรอยู่มากเช่นกัน  (ตามนโยบายของบริษัท)

บริษัทที่ดีต้องเปิดเผยในทุกสิ่งที่เกิดขึ้น  การปิดบังไม่ได้ก่อให้เกิดสิ่งดีแน่นอน  สักวันพนักงานก็ต้องรู้อยู่  ไม่วันใดก็วันหนึ่ง  และเมื่อนั้น  จะมาแก้ไขเรื่องเหล่านี้ก็คงยากและสายเกินไปแล้ว

บริษัทที่พนักงาน "มีความสุขที่สุด" ในญี่ปุ่น


ผมก็เป็นหนึ่งในชีวิตการทำงานประจำ  งานโรงงาน  เนื่องจากทำงานเป็นวิศวกรประจำโรงงาน  มีความคิดอยู่ช่วงและแหวกแนว  จากนั้นกมาพบกับกระทู้หนึ่งจากเว็บ Pantip.com ก็เกิดสะกิด จน สะดุด บทความนี้  ก็เลยนำมาฝากเพื่อน ๆ ด้วยเช่นกันครับ เผื่อได้แง่คิดอะไรสักอย่าง  นำไปใช้กับชีวิตข้างหน้า  อาจจะมีบริษัทของตนเองก็ได้...



ในเมื่อเราไม่ใช่บริษัทยักษ์ใหญ่ทำยังไงก็ได้ให้ต่างจากบริษัทอื่น" และนี่คือจุดเริ่มต้นของนโยบายของทุกสิ่งทุกอย่างที่แปลกแหวกแนวแต่ดีต่อพนักงานโคตรๆ ฟังเรื่องของผมจากนี้ แล้วถามตัวเองดูนะครับว่า 

วันอังคารที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2557

มีใครทำงานบริษัทเดียวตลอดชีวิตบ้าง?

เนื่องจากได้อ่านมาหลายกระทู้ตามเว็บไซต์ต่างๆ ก็เลยโยงมาหาชีวิตของเราบ้าง  ว่าสิ่งแวดล้อมการทำง่น  ระบบงาน  และอื่นๆ  จะส่งผลให้เราเปลี่ยนงานใช่หรือไม่  แล้วผู้ทำงานนานๆในบริษัทหนึ่งๆ เขาอยู่ได้อย่างไร  มีอะไรแตกต่างกันบ้าง

วันอาทิตย์ที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2557

วิธีจัดการกับองค์กรที่ไร้ระบบงาน



"การทำงานที่มีประสิทธิภาพจะทำให้ได้งานที่มีประสิทธิภาพ"  ในความเป็นจริงอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น  เพราะว่ามีปัจจัยหลายสิ่งหลายอย่างมาบิดเบือน  ประสิทธิภาพ และ คุณภาพเหล่านั้น  

การได้กับทำงานกับบริษัทที่มีระบบงานดี  ชัดเจน  ถือว่าโชคดีของหลายๆ คน  แต่ในทางกลับกันก็มีหลาย ๆ คนทำงานกับบริษัทที่ระบบงานไม่ดี เช่น

  • มีระบบ IT แต่ไม่ Support การทำงาน  ออนไลน์ช้า  Server ล่มบ่อย
  • มีเครื่องจักร  แทนที่จะช่วยคนทำงาน  แต่ต้องให้คนช่วยเครื่องจักรทำงาน  เอ๊ะยังไง ?
  • ระบบเอกสาร  การจัดเก็บข้อมูล  ยังต้องใช้เวลานานในการทำงาน
  • ฯลฯ
จริง ๆ แล้วเราสามารถจัดการงาน  จัดระบบงานให้ดีขึ้นได้ด้วยตนเอง  กับงานที่ตนเองรับผิดชอบ  แต่ถ้าจะจัดระบบให้ดีได้ทั้งองค์กรนั้น  ผมแนะนำว่า
ปิดบริษัท  แล้วปรับปรุง ดีกว่า !!
เพราะว่าจะให้คน ๆ เดียวพัฒนาระบบงานได้ดี  แต่ไม่มีใครเอาด้วยก็ไร้ประโยชน์  เอาเป็นว่าถ้ายังทำงานที่เหล่านี้ต่อไป  ก็ควรต้องทำแบบนี้ครับ

วิธีจัดการความไร้ระบบ  ให้เป็นระบบ

  1. เมื่อได้ทำงานกับลักษณะงานใหม่ หรือ เก่า แต่ยังไม่มีระบบงานรองรับ  เอกสาร  เครื่องมือต่าง ๆ ก็ยังไม่พร้อม  ก็ให้เราทำงานนั้นไปก่อนจนกระทั่งงานนั้นสำเร็จลุล่วง  อาจจะติดขัดเรื่องต่าง ๆ ก็ไม่เป็นไร
  2. จากนั้น  ก็มานั่งเรียบเรียงวิธีการทำงานเหล่านั้นให้ลื่นไหล  อาจจะเขียนเป็น Flow chart หรือ Process chart เพื่อให้เข้าใจง่าย  รวมทั้งเอกสารและเครื่องมือที่เกี่ยวข้องในแต่ขั้นตอนให้ชัดเจน
  3. แล้วรวบรวมเป็นคู่มือส่วนตัวไว้เลย  หากงานนั้นเข้ามาอีก เราก็เปิดคู่มือนี้ทำตามได้ทันที  แต่อาจจะยังไม่สมบูรณ์ดี  เราก็ทำงานแก้ไข Revision 0  1   2  3  ...  ซะเลย  เมื่อเราไม่ได้ทำงานเหล่านั้นแล้ว  อาจมีคนอื่นมาทำงานนั้นแทนเรา เราก็มอบคู่มือเล่มนั้นให้เขาไปเลย  รอให้เขามาปรึกษาก็พอ
ผมคาดว่าหลาย ๆ คนคงจะได้ที่ทำงานที่ไม่มีระบบงานชัดเจนซะเป็นส่วนใหญ่  อาจตกอยู่กับชะตากรรมเดียวกันแบบผม  ก็เลยเขียนบทความนี้  อาจจะเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยให้เพื่อน ๆ ทำงานได้เป็นระบบมากขึ้น  และหากเพื่อน ๆ มีวิธีอื่น ๆ ก็สามารถแบ่งปันกันได้นะครับ  

วันเสาร์ที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557

"สหกิจศึกษา สู่อาเซียน" !?



ศาสตราจารย์ ดร.ประสาท  สืบค้า อธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (มทส.) เปิดเผยว่า “ตามที่สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศ (TDRI) ประมวลผลการสำรวจ พบว่ามีบัณฑิตบางสาขาวิชาและหรือบัณฑิตที่จบการศึกษาจากบางสถาบันถูกขึ้นบัญชีดำที่สถานประกอบการจะไม่รับเข้าทำงาน เพราะขาดทั้งความรู้ ทักษะและประสบการณ์  ในฐานะที่ มทส. ได้ตระหนักถึงปัญหานี้ตั้งแต่เริ่มเปิดดำเนินการ จึงได้นำสหกิจศึกษามาเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตร โดยได้รับความร่วมมือจากสถานประกอบการทั้งภายในประเทศและในต่างประเทศ ร่วมมีบทบาทในการผลิตกำลังคนระดับสูง โดยรับนิสิต นักศึกษาในระดับชั้นปีที่สามและปีที่สี่ เข้าปฏิบัติงานเต็มเวลาในฐานะผู้ช่วยวิศวกร ผู้ช่วยนักวิทยาศาสตร์ ผู้ช่วยนักเทคโนโลยีและอื่น ๆ ซึ่งขณะปฏิบัติงานอยู่นั้น สถานประกอบการจะมีส่วนช่วยในการสอน การฝึก การพัฒนาทักษะให้กับนิสิต นักศึกษาสหกิจศึกษา ทำให้เมื่อสำเร็จการศึกษาเขาเหล่านั้นจะเป็นบัณฑิตพร้อมทำงาน มีทักษะ รู้จักแก้ปัญหา มีวุฒิภาวะ มีความอดทน สามารถทำงานเป็นทีมได้ จากประสบการณ์ที่ มทส. เป็นสถาบันการศึกษาแห่งเดียวที่ส่งนักศึกษาสหกิจศึกษาชุดแรกจำนวน 123 คน ในปีการศึกษา 2538 มาถึงปัจจุบันมีสถาบันการศึกษาไม่น้อยกว่า  100 แห่ง ส่งนักศึกษาปีละไม่น้อยกว่า 27,000 คน จึงอยากเชิญชวนสถาบันการศึกษาดังกล่าวมาร่วมวงษ์ไพบูลย์แลกเปลี่ยนประสบการณ์และร่วมพัฒนาสหกิจศึกษาให้แพร่ขยายไปในประชาคมอาเซียน

อธิการบดี มทส. ชี้แจงเพิ่มเติมว่า “ปัจจุบัน มทส. เป็นสมาชิกระดับเงินของสมาคมสหกิจศึกษาโลก เคยเป็นเจ้าภาพการประชุมวิชาการสหกิจศึกษาโลก ปี 2544 ปัจจุบันเป็นสำนักงานของสมาคมสหกิจศึกษาโลกรองภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก WACE ISO@SUT ซึ่งกำลังจะขยายเครือข่ายไปยังมหาวิทยาลัยในกลุ่มประเทศอาเซียน เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย เป็นต้น เพื่อรองรับการเปิดประชาคมอาเซียนปี2558 โดยอาจจะผ่านทางกรมอาเซียน หรือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (AUN) นอกจากนั้น บุคลากรของ มทส. ยังมีส่วนเป็นวิทยากรให้กับสมาคมสหกิจศึกษาไทยและ สกอ. ในการอบรมเชิงปฏิบัติการสหกิจศึกษา หลักสูตรคณาจารย์นิเทศสหกิจศึกษา มาประมาณ 20 รุ่น  และได้เปิดสอนระดับบัณฑิตศึกษาทางสหกิจศึกษามาตั้งแต่ปีการศึกษา 2556 เนื่องจากจะมีการเลื่อนไหลอย่างอิสระขอแรงงานความรู้ นิสิตนักศึกษา ในสังคมไร้พรมแดน หากมีการผนึกพลังของสถาบันอุดมศึกษาไทยเป็นผู้นำด้านสหกิจศึกษาในประชาคมอาเซียน น่าจะเรียกศรัทธากลับมาได้บ้าง หลังจากที่ World Economic Forum-WEF จัดคุณภาพระบบอุดมศึกษาไทยอยู่อันดับ 8 ของอาเซียน” ศ. ดร.ประสาท กล่าวสรุป

ที่มา http://web.sut.ac.th/2012/news/detail/1/news20140922

วันเสาร์ที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2557

การเรียนหลังวัยทำงาน



การเรียนก่อนวัยทำงานนั้น  น้องๆ ส่วนใหญ่จะหาที่เรียนดีๆ มีคุณภาพ เพื่อหวังว่าจะเอาความโดดเด่นของสถาบันนั้น ๆ ไปสมัครงานและสร้างข้อได้เปรียบ  แต่พอทำงานไปได้สักพักแล้วทำให้เราอยากจะเรียนเพิ่มเติมหรือเรียนรู้ด้านอื่น ๆ อีกล่ะ ??? จะคิด  จะทำ อย่างไร ??

หลายๆ คนในวัยทำงานจะไม่ค่อยเรียนต่อสักเท่าไร  แต่ถ้าคิดจะเรียนต่อล่ะ ?? สถาบันยังเป็นทางเลือกที่สำคัญอยู่เช่นกัน  แต่จะเพิ่มปัจจัยต่าง ๆ เข้ามาอีก  เช่น  ค่าเล่าเรียน  การเดินทาง  เวลาเรียนที่ไม่กระทบงานประจำ เป็นต้น  ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เราต้องเริ่มคิดปรับกระบวนการใหม่......เพื่อให้อยู่รอด !!! หุๆๆ

สำหรับผมแล้ว  ก่อนหน้านั้นไม่ได้คิดอะไรมากมายขนาดนี้  แต่พอทำงานไปได้สักพักหนึ่งก็เริ่มคิดอยากเรียนเพิ่มเติมในสายอื่นหรืออาจจะเรียนต่อเนื่องสายเดิมก็ได้  แต่ทำไงดี  การเดินทางไม่ค่อยชินกับที่ใหม่  ที่เรามาอยู่มาทำงาน  จุดตัดสินก็เลยอยู่ที่ปัจจัยเหล่านี้ครับ

  1. ค่าเล่าเรียนไม่แพงเกินไป  แต่ขอให้ได้ความรู้ไปต่อยอด  เพราะ ป.ตรี ที่ผมเรียนจบมานั้น  ก็หนักเอาการแล้ว
  2. สถาบันที่เปิดสอนต้องอยู่ใกล้ที่พักและที่ทำงาน  เพราะว่าเวลาเรียนเสร็จจะได้กลับมาพักผ่อนง่าย ๆ และไม่เสียเวลาด้วย
  3. การเดินทางก็เช่นกัน  รถจะต้องไม่ติดมากเกินไป  เวลาไปเรียนจะได้ไปทันเวลาไม่เสียความรู้นั้นไป
  4. เวลาเรียนต้องไม่กระทบงานประจำ ถ้าหากเวลางานกับเวลาเรียนชนกันแล้ว  ก็จะทำให้เราพลาดการเรียนนั้นไป  เป็นไปได้ก็จะใช้เวลาเสาร์ อาทิตย์  ในการเรียนจะดีกว่า

ในส่วนของสาขาวิชาที่จะเรียนนั้น  จริงก็ไมีหลายสาขาที่อยากเรียนรู้  แต่พอมาทำงานสักพักนึงก็นึกแปลกใจว่า  ทำไมสายงานริหารถึงมีความสำคัญต่อธุรกิจจังเลย ??  ก็เลยคิดว่าจะเรียนรู้ด้านนี้ดูบ้าง  อาจจะเป็นสาขา  คอมพิวเตอร์ธุรกิจ  ก็ได้  เพราะถ้าต่อ ป.โท  บริหารธุรกิจ  ก็ยังเป็นสายต่อเนื่องกันนั่นเอง   สำหรับ ป.ตรี ที่ผมเรียนจบมานั้นเป็นสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า  มุมหนึ่งก็อยากเรียนสาขาที่ไม่หนักเอาการอย่างที่ผ่านมาบ้าง ^_^

สำหรับบทความนี้ก็อาจเป็นแนวคิดดี ๆ สำหรับเพื่อนๆ ผู้อ่านได้บ้างนะครับ  แก่นแท้ของชีวิตก็คือ การเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง  จะทำให้เราพัฒนาได้อย่างต่อเนื่องตามมาด้วย  เป็นสิ่งที่ผมยึดดำเนินชีวิตอยู่เสมอ  ขอบคุณที่ติดตามครับ



วันพุธที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

รู้สึกอย่างไรกับการถูกมองว่าทำงานไม่ฟิตเหมือนเดิม O_O!



วันนี้...หลังจากเลิกงาน  ผมก็ถูกทักว่า  "ช่วงนี้เป็นอะไร? คุณทำงานดูหน่วง ๆ ไปนะ!" จริง ๆ ผมก็คิดในใจอยู่แล้วว่า  ผมต้องถูกถามเข้าสักวัน  วันนี้ก็เป็นไปตามคาดจริง ๆ  ผมก็เลยตอบไปว่า  เพราะเป็นงานใหม่ก็เลยต้องใช้เวลาเรียนรู้  ส่วนงานอื่น ๆ ผมรอทีมที่ว่างบางเวลามาช่วยทำงาน  ประมาณนั้นครับ

จริง ๆ แล้ว  เหตุผลต่าง  ๆ ที่อยู่ในใจสามารถแตกประเด็นได้ประมาณนี้ครับ

ช่วงปีแรกของการทำงาน  เราออกสตาร์ทอย่างรวดเร็ว
ปีแรกของการทำงานใคร ๆ ก็กระตือรือร้นตนเอง  เพื่อเรียนรู้งานใหม่ให้เข้าใจมากที่สุด  แต่เมื่อเวลาผ่านไปงานดังกล่าวเราเรียนรู้ได้มากแล้ว  แต่ยังขาดทีมงานมาช่วยทำงานในส่วนนี้  ก็เลยดูเหมือนหน่วง ๆ ไม่ฟิตเหมือนปีแรก ๆ  (จริง ๆ แล้วผมก็เหนื่อยด้วยล่ะครับ  เพราะเท่าที่ดูเหมือนผมจะออกตัวแรงมากกว่าคนอื่น ๆ ในฝ่าย)

วันจันทร์ที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

เคยทำงานคนเดียวบ้างไหม ?


คำถามนี้อาจโดนใจหลาย ๆ คน  เพราะว่าการทำงานในปัจจุบันนี้ไม่ค่อยเห็นการทำงานร่วมกันเป็นทีมสักเท่าไร  อาจจะมีบ้างแต่คงน้อยนิด  ส่วนใหญ่การทำงานอาจถูกแบ่งตามหน้าที่อยู่แล้ว  จากนั้นระบบงานจะถูกรวมในตัวมันเอง  แต่ถ้าหากไม่ได้กำหนดสัดส่วนงานให้คล้องจองกันล่ะ  จะเกิดอะไรขึ้น??

เกิดงานมั่ว ยังไงล่ะ !!!

เป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้วว่า  ลูกน้องจะไม่รู้ขอบเขตงานของตนเอง  บางครั้งอาจรองานจากหัวหน้าสั่งมา  แต่บางทีลูกน้องอาจทำให้ไม่ดี  "ตามใจสั่งมา"  ก็เป็นได้   

วันศุกร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

คุณชอบทำงานในร้านกาแฟไหม?

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบทำงานในร้านกาแฟ อาจด้วยเหตุผลของบรรยากาศสบายๆ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟ หรือเสียงคนคุยกันเบาๆ 

กลางปีที่แล้วมีการวิจัยชื่อ "Is Noise Always Bad? Exploring the Effects of Ambient Noise on Creative Cognition." ที่จัดทำโดย Ravi Mehta เพื่อศึกษาว่า เสียงจากบรรยากาศรอบตัวมีผลต่อการทำงานของสมองอย่างไร

ผลลัพธ์ได้ออกมาว่า ระดับเสียงรอบตัวที่ทำให้สมองทำงานมีประสิทธิภาพมากที่สุดอยู่ที่ประมาณ 70 เดซิเบล ในขณะที่ระดับเสียงเบาประมาณ 50 เดซิเบล หรือดังประมาณ 85 เดซิเบล ไม่เกิดผลดีต่อการทำงานของสมอง

การวิจัยนี้สรุปผลว่า ครั้งหน้าถ้าคุณเกิดคิดอะไรไม่ออก ไอเดียตีบตัน จงมุ่งหน้าไปที่ร้านกาแฟ ไม่ใช่ห้องสมุด หรือแทนที่จะฝังตัวอยู่ในห้องเงียบๆ คนเดียว ลองเดินออกจากคอมฟอร์ตโซน ไปยังสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดังระดับพอดี จะช่วยให้สมองของคุณคิดสร้างสรรค์ได้ดีขึ้น

ผลวิจัยนี้คงทำให้ใครหลายคนพยักหน้าหงึกๆ (โดยเฉพาะเหล่าฟรีแลนเซอร์หรือคนทำงานอิสระ) เพราะมีข้ออ้างที่จะออกจากบ้าน แต่เชื่อเถอะครับว่าผลวิจัยนี้เป็นแค่ปัจจัยเสริมเท่านั้น สาเหตุจริงๆ ที่คนทำงานอยู่บ้านกันไม่ค่อยได้

วันพฤหัสบดีที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

การบริหารทรัพยากรมนุษย์แบบญี่ปุ่น ทำอย่างไร ?


หลังจากที่ประเทศญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นซึ่งอยู่ในสภาพที่สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ปัจจัยการผลิตทุกประเภทไม่อยู่ในฐานะที่จะเอื้ออำนวยต่อการพัฒนาประเทศได้แต่ชาวญี่ปุ่นก็มิได้ท้อถอยช่วยกันทำงานเพื่อเพิ่มผลผลิตของประเทศให้สูงขึ้น

จะเห็นได้ว่าในระยะ 30 ปีหลังนี้ประเทศญี่ปุ่นมีอัตราการขาดงานต่ำ อัตราการเข้าออกจากงานประมาณครึ่งหนึ่งของบริษัทอเมริกัน  พนักงานของบริษัทญี่ปุ่นจะมีความผูกพันกับบริษัทสูง

จากการที่ประเทศญี่ปุ่นประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในการบริหารงาน จึงทำให้การบริหารงานระบบญี่ปุ่นเป็นที่สนใจแก่คนทั่วไปทั้งในแง่ของการจ้างงานแบบตลอดชีพ การตัดสินใจแบบมีส่วนร่วม  เป็นต้น

ปัจจัยต่าง ๆ เหล่านี้เป็นเพียงลักษณะพิเศษลักษณะหนึ่งของการบริหารงานระบบญี่ปุ่นเท่านั้นซึ่งจะมีความแตกต่างไปจากระบบการบริหารงานระบบอื่นๆ ทั้งในแง่ของโครงสร้างขององค์การและกระบวนการในการบริหาร โดยเฉพาะกระบวนการในการบริหารนี้

วันพุธที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

วิธีเลือกที่พัก หอพัก เพื่อการทำงาน !!!


ใช่ครับ ...  การเลือกที่พักถือเป็นสิ่งแรกที่เราทำกันอยู่บ่อย ๆ แต่บางครั้งก็ไม่ได้คำนึงถึงรายละเอียดเหล่านี้กัมากนัก  แต่รู้หรือไม่ว่า...การเลือกทำเลที่เหมาะสมจะทำให้เราใช้วิตได้อย่างเหมาะสม  ลงตัว นะครับ  วันนี้ผมมีแนวคิดเชิงบริหารจัดการชีวิต  ดังนี้ครับ

เลือกที่พักใกล้โรงพยาบาล  ทำให้เราเดินทางได้สะดวกในยามที่เราเจ็บป่วย  หรืออาจมีเหตุฉุกเฉิน  จะทำให้เราเดินทางถึงโรงพยาบาลได้เร็วขึ้น  หากอยู่ตัวคนเดียวยิ่งต้องอยู่ใกล้เชียวล่ะ ^^

เลือกที่พักใกล้ตลาด  ทำให้เรามีของกินมากมายในช่วงเวลาหลังเลิกงานหรือวันหยุด  มีสิ่งของให้เราซื้อได้หลากหลายในราคาที่ถูกลงอีกด้วย

เลือกที่พักติดถนนใหญ่  การเดินทางจากสุดซอยมายังต้นซอยคงเป็นเรืองไม่ดีนัก  หากเดินมาไม่ทันก็จะไม่ทันรถบริษัทแน่ ๆ หรือ  บางทีการเดินทางกลับจากการทำงาน  คงทำให้เราเหนื่อยขึ้นไปอีกนิดนึง  แต่นิดนึงนี้  มันช่างเหนื่อยมากกว่าทำงานอีกนะ  ว่าไหมครับ ^^  เรื่องความปลอดภัยตามซอยต่าง ๆ ด้วยล่ะ